Jakie komiksy właśnie czytacie?

[pszemcio]

"Znam cię” Michaela DeForge’a to bez wątpienia komiks, który zrobił na mnie największe wrażenie w ubiegłym roku. Zachwycił mnie przede wszystkim swoją nowatorską stroną wizualną – autor w niezwykle umiejętny sposób przedstawił świat znajdujący się w nieustannym ruchu i ciągłej przemianie. Równie mocno działa jednak warstwa fabularna: inteligentna, skłaniająca do refleksji i stawiająca wiele pytań o nas samych w otaczającej nas rzeczywistości. Po lekturze byłem pod tak dużym wrażeniem, że po wielu latach przerwy wybrałem się na MFKiG, by spotkać autora i zdobyć wymarzony wrys. Rozmawiałem o „Znam cię” tak często ze swoją partnerką, że na urodziny dostałem od niej dwa kolejne albumy DeForge’a.

„Heaven No Hell” to zbiór osiemnastu, przeważnie krótkich opowieści. Już pierwsza z nich, „Roleplay”, w przewrotny sposób rozprawia się z popularnym powiedzeniem: „Kochaj to, co robisz, a nie przepracujesz ani jednego dnia w swoim życiu”. Historia jest jednocześnie makabryczna i zabawna, dzięki czemu świetnie otwiera cały tom. W zbiorze znajdziemy również opowieść o parze, która dzięki specjalnej aplikacji może zobaczyć, jak będzie wyglądało ich przyszłe dziecko. Konsekwencje tego odkrycia okazują się jednak niepokojące. Na mnie największe wrażenie zrobiła jednak historia „My Darling Astronaut”, śledząca losy dwójki kosmicznych rozbitków dryfujących w szalupie ratunkowej. Narratorką jest kobieta zakochana w swoim towarzyszu niedoli. Zastanawia się, jak zagaić rozmowę, podziwia jego urodę i rozmyśla o tym, czy jej partner również przeżył katastrofę. W pewnym momencie mężczyzna musi opuścić szalupę, by naprawić uszkodzony statek. Wychodzi więc w skafandrze w kosmos, ale wskutek niefortunnego wydarzenia nie jest już w stanie wrócić na pokład. Pozostaje mu jedynie bezradnie ciągnąć się za statkiem i czekać na śmierć.

Ku mojemu zaskoczeniu ta historia bardzo mocno mnie poruszyła. Odczytałem ją jako metaforę postępującej znieczulicy, do której coraz bardziej przywykamy. Nieustannie oglądamy przerażające obrazy, które po chwili ustępują miejsca kolejnym bodźcom. Doskonale widać to choćby w rolkach na ig: zabawne filmiki ze zwierzętami, memy, chwilę później ludobójstwo w Palestynie lub Sudanie, a zaraz potem znów ogłupiacze. Na początku takie wiadomości nas szokują. Czujemy złość, bezradność, chcemy pomóc. Z czasem jednak świat zdaje się przechodzić nad nimi do porządku dziennego, a my wracamy do codziennych zajęć.

Podobny proces przechodzi bohaterka „My Darling Astronaut”. Początkowo jest całkowicie pochłonięta fascynacją drugim człowiekiem, do tego stopnia, że byłaby gotowa zdradzić swojego partnera. Gdy dochodzi do tragedii, próbuje pomóc, ale tylko przez chwilę. Później pojawia się wyparcie, a nawet irytacja – mężczyzna wciąż podąża za nią tworząc u niej wyrzuty sumienia.

Michael DeForge nie tworzy łatwych komiksów. Już sama warstwa wizualna bywa abstrakcyjna i wymaga od czytelnika większego zaangażowania. Również fabularnie autor nie idzie na skróty – w niezwykle celny sposób analizuje współczesny świat, a jego obserwacje rzadko należą do optymistycznych. To twórczość, która zmusza do myślenia i zachęca do interpretacji. Choć może nie brzmi to jak najbardziej rozrywkowa propozycja, gorąco zachęcam do sięgnięcia po komiksy DeForge’a. Dla mnie to prawdziwy powiew świeżości w ukochanym medium. Jeśli jeszcze nie znacie jego twórczości, zacznijcie od „Znam cię” wydanego przez Kultura Gniewu. Będą to świetnie wydane pieniądze i może pozwolą na wydanie kolejnych jego komiksów po polsku.

Polecam dosłownie wszystko z jego katalogu. Najbardziej niestety już słabo dostępne zbiory shortów wydawanych w Koyama Press, ale pewnie ktoś je znowu wyda

[komiks]

Barbara, dwutomowe wydanie od SL.

Pierwszy tom jest świetny, przygodowe postapo z elementami SF i odrobiną fantasy.
Oba tomy czyta się szybko, akcja jest wartka, fabuła pędzi, rysunki trzymają poziom do samego końca.

Problem jest z drugim tomem tej opowieści. Wchodzi więcej militariów, a przekaz staje się rewolucjonistyczny, nawołujący do walki z najeźdźcą w infantylny sposób, żeby każdy zrozumiał. Pojawiają się motywy z kapelusza, żeby uzasadnić kolejne wydarzenia i robi się głupkowato. Niejeden raz zaśmiałem się w głos. Takich durnoctw nie czytałem ju dawno.

Niby jest feministycznie, rewolucja jest kobietą...

Spoiler: PokażUkryj

Może trochę przerysowane...



Właściwie o co chodzi?



LOL

Pomijam, że główna rewolucjonistka biega przez większość czasu w stroju kąpielowym, a wszystkie kobiety wyglądają jak modelki z playboya lat 80. Akurat na to nie będę narzekał Dobra, to są mieszki, ale drugi tom naprawdę jest durny pod względem fabularnym, nic kupy się nie trzyma, za to jest infantylnie. Miałem wrażenie, że czytam KiK w kosmosie. Gdzie w przypadku KiK to absolutnie nie jest wadą, a wręcz zaletą bo to taka konwencja. W Barbarze wszystko jest na poważnie, to przecież manifest wolności. Na sam koniec, dostajemy niestety coś niesmacznego

Spoiler: PokażUkryj

Pamiętacie takiego antybohatera Thanosa, chciał wykończyć połowę wszechświata. Tutaj jest podobnie, rewolucjoniści postanawiają dokonać ludobójstwa na skalę międzygalaktyczną, zginie każdy, kto ma nieodpowiednie geny.

Pierwszy tom super, o takie coś chodziło, drugi to przekaz ideologiczny przebrany w SF.

[misiokles]

Właściwie za każdą rewolucją stoi jakaś ideologia, nikt nie robi jej z nudów Po twojej recenzji (komiksu nie czytałem) mogę zgadywać, że w pozycji chodzi o chodzi o żadne ideolo, tylko tak skontruowanie fabuły by ta miała jakąś (wysoką) stawkę mającą za zadanie uzasadnić końcową rozpierduchę.

[komiks]

Myślałem, że to jest jasne

Komiks powstał w czasach dyktatury i jest alegorią oporu przeciw reżimowi.

I o to chodzi, druga część dzieje się głównie w kosmosie, ale mało w tym przygody, wszystko kręci się wokół przekazu, a wybory fabularne są bardzo skrótowe i pretekstowe. Tam nie ma żadnej konstrukcji fabuły, szanujmy się

[Leyek]

Wydrążone ziemie - długo się za to zabierałem i chyba nie jestem jedyny (w tym temacie nie znalazłem opinii, w głosowaniu za rok 2025 nikt(!!) na ten komiks też nie wskazał, zero recenzji w necie, jedynie 2 opinie na gildii). I był to olbrzymi błąd. Na całość składają się trzy części. Całość dzieje się w jednym "świecie" (układ kilku planet). Najpierw dostajemy 5 czy 6 kilkustronnych szortów - wszystkie na bardzo wysokim poziomie, bardzo pomysłowe przede wszystkim graficznie, choć i scenariusze dają pole do rozważań. Potem dłuższa opowieść publikowana pierwotnie w magazynach, to część bardziej nastawiona na przygodę, bardzo dobra, choć na tle całości zbioru najsłabsza. I na koniec prawdziwa perełka. Kolejna długa opowieść, która pod względem formy i treści zachwyca. Jedno i drugie pięknie się tu uzupełnia. Po przeczytaniu chce się od razu wrócić i przeglądać i analizować plansze. Nic więcej nie napiszę, żeby nie spoilerować. Za samą ostanią składową daję całemu zbiorowi ocenę 10/10. Polecam bardzo. Scenariusze Peetersa do Mrocznych miast każdy praktycznie wie jak dobre były, ale tutaj brat Schuitena napisał rzecz jeszcze lepszą.

[wujekmaciej]

Wydrążone ziemie - długo się za to zabierałem i chyba nie jestem jedyny (w tym temacie nie znalazłem opinii, w głosowaniu za rok 2025 nikt(!!) na ten komiks też nie wskazał, pszą.

To chyba wyszło w tym roku, a nie w 2025

[Leyek]

To chyba wyszło w tym roku, a nie w 2025

Znalazłem zapowiedzi z października, że ma wyjść w listopadzie 2025. Wg komiksopedii wyszedł 19.12.2025. W samym komiksie jest tylko data wydania oryginału. Ale faktycznie taka Gildia pokazuje, jak teraz patrzę, początek stycznia 2026. To dobrze mam drugi komiks do top3 za ten rok  

[perek82]

Mieliśmy rozkminę w głosowaniu na komiks 2025 i ten przypisaliśmy do 2026 r.

[donT]

Leyek, pelna zgoda. Mam bardzo podobne zdanie i rowniez zaskoczyla mnie cisza w eterze oraz brak jakichkolwiek opinii, a przeciez od premiery WZ minelo juz prawie pol roku! Chociaz stoi na polce, to lektura wersji Screamowej wciaz przede mna, ale znam ten tytul doskonale od lat bo czytalem go kilkukrotnie w wydaniu DC/Humanoids (tak, bylo kiedys cos takiego). Zawsze najbardziej lubilem te przewrotna czesc o Rycerzach i uciekajacych kobietach oraz cudownie zilustrowane szorty, a zwlaszcza przepiekny – Ucieczka. Chociaz prawde mowiac WZ trzyma bardzo wysoki i bardzo rowny poziom od poczatku do konca. Idealnie wpisuje sie takze w stylistyke Mrocznych Miast i moglby bez problemu byc kolejnym tomem tego cyklu.

[death_bird]

Wydrążone ziemie - długo się za to zabierałem

Leyek, pelna zgoda.

Wciurności... Od jakichś (najprawdopodobniej) 2 lat nie kupiłem nieplanowanego komiksu a na ten najprawdopodobniej namówiliście... Thanks a lot. 

[JanJ]

Narodzony dwukrotnie i Red Road - bardzo fajne dwa integrale - pierwszy zawiera trzy tomy, które ukazały się w latach 83-85, drugi zawiera cztery tomy, które ukazały się w latach 88-98 - oba oczywiście autorstwa Deriba. Pierwszy tom to bardziej takie ukazanie tradycyjnych obrzędów i zwyczajów Indian w XIX wieku. Być może nie wszystkim się ten tom spodoba, nie ma tu jakiejś wartkiej akcji, ale myślę, że jeśli ktoś lubi takie tematy to nie będzie zawiedziony. Drugi tom ukazuje bardziej współczesne problemy rdzennej ludności Ameryki. Ten tom nawet bardziej mi się podobał - mamy tu taką mieszankę wątków obyczajowo-kulturowo-sensacyjnych. Na koniec dwa słowa o stronie graficznej - rysunki są zdecydowanie bardziej ambitne w porównaniu do Yakariego czy Buddy Longwaya, a okładki jedne z ładniejszych jakie w ostatnim czasie widziałem.

[donT]

The Punisher: Brain Bleed (Red Band)
Niewiele sie po tym tytule spodziewalem i ani troche sie nie zawiodlem, bo dostalem dokladnie tyle… niewiele. Brain Bleed to klasyczny skok na kase wynikajacy z braku regularnej serii, przy jednoczesnie wciaz dosc duzej popularnosci Punishera napedzanej przez seriale. Nie jest moze tragicznie, ale dobrym komiksem tego nazwac nie moge. Szczerze mowiac, nawet nie chce mi sie rozwodzic nad fabula, kolega Sir Nick trafnie podsumowal ja w dedykowanym watku. W skrocie: glupota goni glupote, logika czesto zawodzi, a ciag przyczynowo skutkowy sprawia wrazenie skleconego napredce i na slowo honoru. Calosc zalana jest ekstremalna iloscia przerysowanej, kompletnie nieuzasadnionej przemocy, nawet jak na standardy Punishera. Momentami wyglada to tak, jakby tworcy uznali, ze wystarcza hektolitry krwi, a reszta (fabula, napiecie, sens!) moze zejsc na dalszy plan. To pozycja wlasciwie wylacznie dla fanow postaci i raczej w kategorii guilty pleasure niz czegos, co mozna komukolwiek z czystym sumieniem polecic.

[Castiglione]

Dobrze chociaż, że Marvel ponownie ruszył z Epikami, więc może chociaż na tym polu dostaniemy coś ciekawego.

[bababatman]

Daytripper

Uwielbiam obyczajowe historie, przede wszystkim skupione na prozie życia, dlatego Daytripper miałem na liście od bardzo długiego czasu. Nie doczekałem się wznowienia na polskim rynku, więc sięgnąłem po oryginalne wydanie. Dzieło to uważam za bardzo dobre, ale niepozbawione wad. To opowieść smutna, nostalgiczna i bardzo refleksyjna. Czyta się ją świetnie, wiele scen zostaje w głowie na długo, ale momentami wyczuwałem styl Paulo Coelho (co w tym przypadku nie jest komplementem).

Pomimo faktu, że tytuł ten czytało mi się naprawdę bardzo dobrze i na pewno zostanie ze mną na dłużej, nie mam pewności, czy zrozumiałem przesłanie tego komiksu. Każdy rozdział kończy się

Spoiler: PokażUkryj

śmiercią głównego bohatera i nie wiem, czy ten zabieg miał na celu podkreślenie kruchości życia, docenianie danych nam chwil, czy wręcz przeciwnie. Po co biec za kobietą, która spodobała ci się w sklepie, skoro później wpadasz pod samochód? Każdy rozdział życia bohatera odbierałem jako pewną alternatywną rzeczywistość, coś w rodzaju „co by było, gdyby?”, albo że życie bywa po prostu nieprzewidywalne.

Ogromnym atutem komiksu jest jego warstwa wizualna. Rysunki są świetne, kolory znakomicie dobrane i całość robi naprawdę duże wrażenie.

Komiks bardzo polecam. Mimo pewnych zastrzeżeń zdecydowanie warto go poznać.

8/10

Tu.

Ten tytuł mnie ciekawił, ale nie był szczególnie wysoko na mojej liście. Zdecydowałem się jednak po niego sięgnąć, ponieważ przeczytałem kilka bardzo pozytywnych opinii.

To komiks o rozmowach, a właściwie o tym, dlaczego są takie trudne. Historia skupia się na Nicku, który ma problem z relacjami i zwykłą, codzienną komunikacją. Rozmowy go męczą, często nie rozumie intencji innych i nie wie, jak się zachować w prostych sytuacjach. Jedno wydarzenie (rozmowa z hydraulikiem) zmienia jego postrzeganie. Chłopak wychodzi poza swoją strefę komfortu i otwiera się na świat.

Fabularnie komiks może nie zachwyca, ale nadrabia sposobem przedstawienia interakcji. Próby nawiązywania kontaktu często prowadzą do niezręcznych, a zarazem zabawnych sytuacji. Są też momenty bardziej refleksyjne, które zostają z czytelnikiem na dłużej.

Siłą Tu. jest warstwa wizualna. Sceny, w których bohater coś odkrywa lub emocjonalnie się otwiera, robią spore wrażenie. Jedyny problem, jaki mam, to częsty wytrzeszcz oczu bohaterów.

To nie jest komiks dla każdego. Myślę, że szczególnie dobrze odnajdą się w nim introwertycy i osoby, które mają trudność z nawiązywaniem relacji. Dla mnie to ciekawa rzecz, zdecydowanie warta sprawdzenia.

7,5/10

Spider-Man: Spiderversum

Jestem ogromnym fanem animacji o Spider-Manie (i już nie mogę doczekać się trzeciej części!),więc bardzo chciałem poznać ten komiks. Niestety totalnie mnie rozczarował.

Historia opiera się głównie na podróżach między multiwersami, werbowaniu nowych członków, rywalizacji o dowodzenie nad grupą oraz licznych potyczkach z Morlunem i jego rodzinką. Komiks jest nastawiony w zasadzie tylko na akcję i nie ma w nim emocjonalnej głębi.

Na plus można zaliczyć warstwę graficzną. Akcja zaprezentowana jest w dynamiczny sposób, tła dają radę, a ogólny chaos jest całkiem czytelny.

Komiksu raczej nie polecam. Przeczytałem i oddałem bez żalu.

6/10

[Takesh]

Mistrzowie Europejskiego Komiksu - Mandioca

Dino Battaglia
Całkiem ciekawy zbiór różnych nowelek, które to są luźnymi adaptacjami literatury. Graficznie Dino potrafi zachwycić, jego warsztat budzi szacunek, ma ciekawe pomysły. Jednak dla mnie są w tym dwa minusy. Pierwszy, to czasem zaburzone "komiksowe" czytanie, gdzie na danej stronie kolejne kadry nie czyta się naturalnie, tylko trzeba przeskoczyć w sposób dla mnie nie intuicyjny. Drugi to czasem miałem wrażenie, że nie są to adaptacje komiksowe, tylko zbiór grafik do opowiadań.
Poza tym oceniam ten zbiór pozytywnie i pewnie kiedyś do niego wrócę.

Joan Boix
I tu mamy duży przeskok. Każda historia jest komiksowa, pełna grozy, z oszałamiającą szatą graficzną. Boix tworzył też dla Creepy i to widać. W najlepszym możliwym znaczeniu. Jego kadry są soczyste, chłonie się je z wielkim smakiem. Na myśl przywodzą Wrightsona, Maroto, Alcalę, Totha, czy też zbliżającego się do Polski Wooda. Dla mnie mistrzostwo sztuki komiksowej. Album bardzo godny polecenia i będę do niego wracał nie raz.

Tutaj wielka szkoda, że Wydawca zakończył (?) tę serię. Dla mnie jest to super pomysł, a i twórców zaslugujacych na te tomiki jeszcze sporo. Niestety takich szajbusów jak ja jest za mało. No chyba, że przestrzelono nakład... Z drugiej strony obawiam się o przygotowywany przez, chyba, LiT album Walliego Wooda i jak sprzeda się u nas, bo z wielką przyjemnością kupiłbym kolejne. Zresztą mam ich sporo w wersji oryginalnej, ale warte są one dubli.
No i ciekawe czy ktoś pokusi się na pełnometrażowe albumy Joana? Ma ich kilka, które wyglądają całkiem dobrze. Kupiłbym też jego wersję przygód Fantoma. Tyle lat aktywnej twórczości, a u nas tylko mały tomik? Co z Nami jest nie tak?