Ghost Rider

[Castiglione]

Cóż, "Road to Damnation" to głupiutki komiks, ale ja tam go lubię - jest tam trochę takich typowych dla Ennisa motywów, no i dużo robi to, że 20 lat temu zbierałem to w zeszytach, więc mam sentyment.

Za to "Trail of Tears" jest całkiem solidne (oczywiście żadne arcydzieło) i w poważniejszym klimacie.


Co do rysunków to fakt, są specyficzne - mnie nie przeszkadzają - ale znajdzie się też trochę lepszych kadrów niż te zaprezentowane:

[Castiglione]

Po co gdybać jeśli rozmawiamy o konkretach. Egmont wydaje GR, a Ty wyskoczyłeś z SL, nie wiadomo na ch i nawet nie masz podstaw do takiego gdybania. Naprawdę tak tęsknisz za SL?

Wspomnienie o SL było uzupełnieniem tego fragmentu: "Generalnie GR Ennisa to mega sredniak, ale wcale nie taki zly zestawiajac go z innymi komiksami Marvela z tamtych czasow. Mam wrazenie, ze niektorzy go cisna bez zadnej refleksji, ot tak, bo inni tez go cisna." Sednem wypowiedzi nie było SL, tylko podejście ludzi do tego komiksu i zwrócenie uwagi, że w sąsiednim temacie bardzo podobne twory wywołują ekscytację i skrajnie odmienne reakcje.

Nie było słowa o tym, że SL chciało to wydać.

Nie było też słowa o tym, że SL wydałoby ten komiks w wersji uber. Ten fragment, który zaczyna się od "jednakże", to już kolejna myśl, i tyczy się wydania przez Egmont w Marvel Limited.

No nie jest to jakaś fizyka kwantowa, zwłaszcza jak się jednak trochę czyta.

[donT]

Dzieki Castiglione, doceniam ze chcialo Ci sie to koledze wytlumaczyc. Mi szkoda jest czasu na "dyskusje" z ludzmi, ktorzy krzycza glosniej niz rozumieja.

[komiks]

Czyli nie było nic o SL, ale jednak było.

Strzelam, ze gdyby za jego wydaniem stal nie Egmont, a edgy SL (pasuja do siebie idealnie) w pewnych kregach nastapiloby zbiorowe tasowanie lancy i shut up and take my money. Jednakze wydawanie go w wersji uber to konkretny i totalnie niezrozumialy dla mnie fakap.

Te zachwyty nad edgy komiksami generuje na forum głównie jedna osoba.
Możecie go zapytać osobiście.

Najlepsze jest to @Castiglione, że w kwestii tego wydania, masz nawet mocniejszą opinię negatywną od mojej.

Powtórzę już enty raz, nie mam problem z tym komiksem, mam problem z wydawaniem go w Limited i to nie dlatego, że nie powinien, czy coś, a dlatego, że zajmuje slot. Gdyby Egmont wydawał częściej Limited, to rybka, wszystkich i tak nie zbieram, ale jeśli mam czekać rok albo dwa na coś ciekawego (dla mnie), to trochę słabo. Tym bardziej, że w takim formacie nikt inny w PL nie wydaje (PCA wydaje Europejskie). Całe szczęście jest jeszcze DC Limited na otarcie łez.

[michał81]

HeHeHe. Czytam te wasze komentarze "co to by mógłby Arek wydać" i widzę że całkiem nie znacie jego gustu. Tych co by chcieli tego GR w wydaniu SL niestety mogliby się zawieść, bo pracę Claytona Craina nie są w jego kregu zainteresowania. Można by o to zapytać Arka dlaczego, ale się chyba przestał udzielać na forum.

[Antari]

@Castiglione: Jasne, z każdego komiksu można wybrać te lepsze kadry i rysunki (choć jeden z tych które pokazałeś to nawet nie kadr tylko okładka, w które zazwyczaj wkłada się więcej wysiłku). Ja akurat wybrałem te które wydawały mi się wybitnie słabe, a ty wybrałeś te, które wydają ci się dobre. Co nie oznacza, że Twoje są bardziej obrazo twórcze od moich w temacie całościowej oprawy tego komiksu.

Potencjalny czytelnik widząc co pokazałeś może stwierdzić "ooo całkiem fajne sprawdzę", po czym zobaczy, że te lepsze prace nie są nawet w 1/4 tego komiksu, który jest zdominowany przez te słabe i przeciętne, nie mówiąc o tej brzydocie, którą pokazałem. Z dwojga złego wolę pokazać na co należy być gotowym żeby uniknąć później rozczarowania.

Są oczywiście fani turpizmu i nie ma w tym nic złego, jednakże dla mnie stwierdzenie, że "rysunki nawet nie przeszkadzają" jest jakąś formą samobiczowania. Mam się cieszyć, że oprawa graficzna "nawet mi nie przeszkadza" w komiksie? Serio jest sens tak się męczyć podczas gdy wiele innych, lepszych fabularnie i ładniejszych graficznie historii czeka na przeczytanie?

Jak dla mnie za tę decyzję Egmontu żeby to ładować do Limited ktoś powinien polecieć.

[Piterrini]

Tak to jest z tymi względnie nietypowymi dla komiksu stylami - jeden lubi/nie lubi Rossa, drugi Boltona, trzeci Templesmitha, czwarty Craina itd.. Ja w ogólności nie lubię komiksów cyfrowych (gdzie plansza nie istnieje fizycznie) i zgadzam się co do zdania o, w większości, kłujących w oczy komputerowych kolorach z przełomu wieków (a przynajmniej w tym kierunku interpretuję opinię z poprzedniej strony tematu). Tyle że to co robił Crain to jest zupełnie coś innego, to co Ross robił pędzlem Crain robił pędzlem cyfrowym, to nie jest Bolton malujący po zdjęciach, ani nawet Langley, którego, przyznaję że procesu nie znam, ale wygląda na połączenie modeli 3D, photobashingu i tylko wykończenie ręczne (tj. cyfrowe, ale już bardziej tradycyjne). Znając jednak proces Craina i nie patrząc przez współczesne zwierciadło ("AI") bardzo doceniam te jego cyfrowo malowane komiksy, tyle z tym roboty co z normalnym malowaniem, stąd niestety tak mało w jego portfolio tego typu prac (np. wydany u nas Universe to zupełnie inny styl). Paradoksalnie dobrze widzieć jak te plansze emocjonują, szkoda że negatywnie, ale z gustem wiadomo jak jest, chociaż może nie każdy wie jak widać wyżej...

Z racji że jednym z kluczy pod wydanie w Limited jest warstwa graficzna, to tylko kwestia czasu kiedy będzie kolejny raz Secret War Dell'Otto (wciąż liczę, że kiedyś ktoś wyda X-Force: Sex and Violence, tyle że to nie materiał dla Egmontu), krytyce takiego ruchu obecnie nie byłoby końca. Drugi mój typ to byłaby Elekta Assassin Sienkiewicza, kolejna kontrowersyjna pozycja, niezmiennie wyróżniająca się graficznie. No i w sumie nie przychodzi mi do głowy co jeszcze z katalogu Marvela wpisywałoby się w ten klucz, Marvels Rossa powiedzmy że już jest, a inne rzeczy nie wpisują się w tą linię (np. Chris Scalf w Star Wars albo pełny wybór ilustratorów w Hellraiserze). Ewentualnie rzeczy z Marvel Graphic Novel, tyle że to zdecydowanie nie są opasłe materiały...

[Antari]

Tak to jest z tymi względnie nietypowymi dla komiksu stylami - jeden lubi/nie lubi Rossa, drugi Boltona, trzeci Templesmitha, czwarty Craina itd.. Ja w ogólności nie lubię komiksów cyfrowych (gdzie plansza nie istnieje fizycznie) i zgadzam się co do zdania o, w większości, kłujących w oczy komputerowych kolorach z przełomu wieków (a przynajmniej w tym kierunku interpretuję opinię z poprzedniej strony tematu). Tyle że to co robił Crain to jest zupełnie coś innego, to co Ross robił pędzlem Crain robił pędzlem cyfrowym, to nie jest Bolton malujący po zdjęciach, ani nawet Langley, którego, przyznaję że procesu nie znam, ale wygląda na połączenie modeli 3D, photobashingu i tylko wykończenie ręczne (tj. cyfrowe, ale już bardziej tradycyjne). Znając jednak proces Craina i nie patrząc przez współczesne zwierciadło ("AI") bardzo doceniam te jego cyfrowo malowane komiksy, tyle z tym roboty co z normalnym malowaniem, stąd niestety tak mało w jego portfolio tego typu prac (np. wydany u nas Universe to zupełnie inny styl). Paradoksalnie dobrze widzieć jak te plansze emocjonują, szkoda że negatywnie, ale z gustem wiadomo jak jest, chociaż może nie każdy wie jak widać wyżej...

Niestety nie należę do osób, które onanizują się procesem. Koniec końców liczy się efekt i mało mnie obchodzi jakiej skomplikowanej techniki użył autor, gdzie tkwiła głębia w jego procesie twórczym, jak przełomową i nowatorską techniką była ta, którą zastosował ani jak trudno było wykonać tę radosną twóczość. Oczywiście są osoby dla których to dodatkowy walor, mitologizują "kunszt" autora i nawet jeżeli efekt końcowy odbiega od oczekiwanego, są w stanie sobie zaaplikować placebo. Dla mnie przerost formy nad treścią. I takie myślenie wraz z rozwojem technologii będzie dominowało czego najlepszym dowodem jest właśnie reakcja na "dzieła" Craina mylone z AI slopem.

[Castiglione]

Najlepsze jest to @Castiglione, że w kwestii tego wydania, masz nawet mocniejszą opinię negatywną od mojej.

Ale ja absolutnie nic nie mam do twojej (czy kogokolwiek innego) opinii o tym komiksie. Zwróciłem uwagę na sporą nadinterpretację, która zaszła kilka postów wcześniej.

@Castiglione: Jasne, z każdego komiksu można wybrać te lepsze kadry i rysunki (choć jeden z tych które pokazałeś to nawet nie kadr tylko okładka, w które zazwyczaj wkłada się więcej wysiłku). Ja akurat wybrałem te które wydawały mi się wybitnie słabe, a ty wybrałeś te, które wydają ci się dobre. Co nie oznacza, że Twoje są bardziej obrazo twórcze od moich w temacie całościowej oprawy tego komiksu.

Akurat w tym komiksie okładki wydają mi się bliźniacze do zawartości. Ale chodziło mi o to, że są tu też bardziej efektowne grafiki, które mogą jakoś usprawiedliwiać wybór takiego formatu, mimo że również wolałbym go w standardowym wydaniu.

Są oczywiście fani turpizmu i nie ma w tym nic złego, jednakże dla mnie stwierdzenie, że "rysunki nawet nie przeszkadzają" jest jakąś formą samobiczowania. Mam się cieszyć, że oprawa graficzna "nawet mi nie przeszkadza" w komiksie? Serio jest sens tak się męczyć podczas gdy wiele innych, lepszych fabularnie i ładniejszych graficznie historii czeka na przeczytanie?

Tyle że ja się nie biczuję i z niczym nie męczę, bo nic nie mam do rysunków w tym komiksie. Miałem na myśli, że nie jest to styl dla każdego, być może również nie mój ulubiony, ale też właśnie w niczym mi nie przeszkadza, nawet lubię takie karykatury, a sporo momentów uważam za faktycznie widowiskowe.

[donT]

Dla mnie jeden z tych komiksow, ktore oberwaly zdecydowanie bardziej, niz na to zasluguja. Jasne, to nie jest zadne arcydzielo, ale nie jest tez tak slaby, jak niektorzy probuja wmawiac. The Road to Damnation ma swoj klimat, dobrze wpisuje sie w estetyke Marvela z okresu, w ktorym sie ukazal i czyta sie go calkiem bezbolesnie. Wiadomo, Ennis nie dal tu swojego maksimum, bo bywa nierowno i momentami brakuje charakterystycznej dla niego ostrosci, ale wciaz jest to calkiem solidne, pulpowe czytadelko bedace przyjemna odskocznia od powazniejszych tytulow. Marvel wyplul i wciaz, w ilosciach hurtowych, wypluwa duzo gorsze rzeczy, a tego Ghost Ridera spokojnie da sie przeczytac bez zgrzytania zebami.

[Szysza32]

Mandragora miała raczej większe problemy niż ten GR, który wcale nie odstawał od innych komiksów, które wydawali.

Oczywiście masz rację, bardziej pomyślałem symbolicznie, bo Ghost Rider #6 był dosłownie ostatnim zeszytem wydanym przez M.