Jakie komiksy właśnie czytacie?

[komiks]

Ozon. Księga I, kolejny tytuł od duetu Antonio Segura, Jose Ortiz. Zbiór krótkich historyjek z ciągłością fabularną. Okładka sugerowała, że to będzie duet agentów, tymczasem w większości jest to jeden bohater o ksywie Rusin, który średnio da się lubić. Ciągle pali i chleje wódę, ma sporo romansów, zalicza prawie każdą przygodną pannę, albo mężatkę. Trochę na wzór wczesnego Jamesa Bonda, tyle, że to agent grupy Ozon.

Pod płaszczykiem akcji kryminalno sensacyjnej dostajemy sporo moralizatorstwa, ale ze względu na krótką formę, temat jest potraktowany bardzo powierzchowne. Ogólnie męczyłem się podczas czytania, miałem wrażenie, że ciężar jest położony na tę moralizatorską stronę ale bez wymiaru edukacyjnego. Nie dostaniemy porad w stylu - segreguj śmieci - celem jest raczej uświadomienie czytelnikom, że planetę niszczą ręce białych kapitalistów. Komiks bywa infantylny, ale w większości ma wydźwięk poważny i reporterski, brakuje niestety humoru.

Rysunki Joe Ortiza są świetne, pełne dynamiki i lekkości. Reprodukcja bez zastrzeżeń, wydanie LiT perfekcyjne, całość czarno-biała na offsecie, duży format.

Dla mnie to chyba najgorszy tytuł od tego duetu. Historie często mają niesatysfakcjonujące zakończenie, a główny bohater jest niesympatyczny. Według mnie stracony potencjał do ciekawego duetu w stylu z archiwum X - mam oczywiście na myśli te przyziemne odcinki kultowego serialu. Może gdyby komiks był jedną długą opowieścią, byłby bardziej angażujący.

[deFranco]

Też nieco zawiodłem się tym tytułem. Nie jest zły, tylko taki sobie. Najgorszy tego duetu, dla mnie
to "Długi Juan". Tam dopiero główny bohater to porażka.

[komiks]

Długi Juan nie stoi na jednym bohaterze i ma sporo humoru sytuacyjnego i obrazkowego. Ozon jest nudny do tego stopnia, że mój mózg chyba dopowiadał sobie wydarzenia, inaczej bym usnął.

[Sędzia]

Czarna seria - zbiór krótkich historyjek. Niektóre ciekawsze, inne mniej, ale całość mało interesująca. Wcześniejsze rzeczy od Lostów z tego segmentu znacznie lepsze (Hombre, Miasto, Morgan).

Olimpo Tropical - od autora Faveli w kadrze, nie jest źle, ale Favela wyraźnie lepsza. Przy Faveli czuło się autentyczność, tutaj czuć, że to wymyślona historia.

Aliens - Z prochu w proch - bardzo przeciętny Aliens. Niczym nie zainteresował.

Zawirowania - fajny komiks obyczajowy, dobrze się czytało, choć tematyka jest dość hermetyczna. Zmusza do zastanowienia nad kilkoma kwestiami, począwszy od szukania siebie po kwestie związane z relacjami rodzinnymi, choć wydaje mi się, że przez tą hermetyczność trochę traci w odbiorze. Jak ktoś lubi komiks obyczajowy, to naprawdę warto dać szansę.

Lester Cockney 1-3 - tak sobie. Jak ktoś nie siedzi mocno w klasycznych przygodowych frankofonach to raczej nie doceni, zwłaszcza że seria nie jest równa, w tomie 2 traci spójność. Tom 3 za to fajny. Bez emocji.

Jeż Jerzy Wydania Zbiorcze 1-5 i Przebudzenie - przeczytałem, bo JJ trzeba znać, to jednak postać ważna dla polskiego komiksu. Być może zapalą się stosy, ale dla mnie Jeż Jerzy to taki stand-up komiksu. Czasem nawet człowiek śmiechnie, ale ogólnie poziom humoru żenujący. Ten typ komiksu to powód, dla którego dawno temu myślałem, że współczesny komiks polski nie ma nic do zaoferowania. Apage.

Cesarzowa Charlotta 1-2 - świetnie narysowana, ciekawa historia (nie w pełni, ale oparta o fakty historyczne) choć dość pokręcona i nie zmierzała w kierunku, jaki bym oczekiwał i chciał (?). Ale przez to właśnie w ostatecznym rozrachunku jest ciekawa. To jedna z tych lepszych, choć nieoczywistych rzeczy od Lostów.

Zakładnik - jak dla mnie najciekawszy Delisle, ale też nie zachwyciły mnie jego inne komiksy (czytałem Pjongjang, Shenzen i Kroniki birmańskie). Tutaj czuje się emocje bohatera, czekanie, nadzieję, czekanie, utraconą nadzieję, czekanie. Warto.

Tajfun Zbiorczy tom 1, Nowe Reguły gry, Nowe Przygody antologia, Antologia 30 lat Tajfuna - Masakra. Jedna z najgorzej napisanych i narysowanych serii jakie czytałem. To mógłby napisać i narysować 12 latek. Nie broni się na żadnym poziomie. Bez efektu nostalgii - unikać za wszelką cenę. Nowe Przygody antologia jako hołd nawet się broni, aczkolwiek nie dorasta do poziomu Goldoraka.

Buddy Longway 1-5 - to specyficzny western, historia życia i miłości Buddyego i Chinook. Nie jest to komiks sensacyjny czy nawet przygodowy, bardziej obyczajowy w realiach westernu. Z pewnymi zastrzeżeniami powiedziałbym nawet, że to trochę comfort book. Raczej nie trafi do miłośników westernu spod znaku Undertakera czy Durango, najbliżej mu do Składu Głównego i Comanche. Mi się podobało, jedna z lepszych rzeczy Kurca. Piękne widoki.

[donT]

Mam ostatnio troche mniej czasu na czytanie*, ale postanowilem siegnac (sam nie wiem, ktory to juz raz) po jedna z moich absolutnie ulubionych serii ever – Criminal. Wracam do niej cyklicznie, srednio co dwa, trzy lata, i to jest dla mnie okres idealny: pamietam ogolny zarys, ale kazda historia wciaz potrafi mnie zaskoczyc, jakbym czytal ja po raz pierwszy. Co sprawia, ze Criminal tak do mnie trafia? Przede wszystkim ten wylewajacy sie litrami, gesto skondensowany klimat noir, ktory Brubaker i Phillips opanowali do perfekcji. Uwielbiam kreacje zlamanych, doswiadczonych zyciowo bohaterow – ludzi, ktorzy cos stracili, cos ukrywaja, a ich decyzje nigdy nie sa proste ani czyste. Motywacje sa brudne, dialogi miesiste, a relacje toksyczne w sposob, ktory nie jest przerysowany, tylko bolesnie wiarygodny. W swiecie Criminal nie ma postaci czarno-bialych. Nie ma niewinnych. Nie ma rycerzy na bialym koniu. Jest tylko szara strefa, w ktorej kazdy ma cos za uszami, kazdy w cos jest uwiklany, a moralnosc jest luksusem. Cenie tez subtelne nawiazania pomiedzy poszczegolnymi tomami – te delikatne nici laczace bohaterow i wydarzenia, ktore sprawiaja, ze calosc tworzy spojny, zyjacy swiat, a jednoczesnie mozna czytac serie w dowolnej kolejnosci. To rzadka umiejetnosc i Brubaker wykorzystuje ja mistrzowsko. Dla mnie Criminal to absolutny peak Brubakera. Owszem, napisal pozniej wiele rzeczy bardzo dobrych, czasem nawet swietnych, ale do tego poziomu juz nigdy nie dobil. Tutaj wszystko kliknelo: scenariusz, narracja, rytm, atmosfera, a Phillips dopelnil to rysunkiem, ktory jest jak wizualny odpowiednik dymu papierosowego unoszacego sie w zadymionym barze o trzeciej nad ranem. Jesli ktos jakims cudem tej serii jeszcze nie zna – szczerze polecam nadrobic. A dla fanow noir, mroku, skomplikowanych bohaterow i dojrzalego komiksu, ktory nie boi sie brudu ani emocjonalnych ran, to pozycja absolutnie obowiazkowa.

*Przylansuje sie - tu jest powod, dla ktorego ostatnio czytam mniej. Bohater komiksow Jasona, w wersji live.

Spoiler: PokażUkryj

[Nephilim]

Thorgal Saga: Szron i ogień. Wymęczyłem się. Fatalna okładka, kompletnie odstająca od estetyki Thorgalowej, całkowicie nieangażujący scenariusz oraz cartoonowe rysunki Etiena które dobrze sprawdzają się w "Czwórce z BakerStreet" ale nie działają w Thorgalu to wady pogrążające tenże tom Sagi. Thorgal walczący z Bogami w Zaświatach to zdecydowanie nie jest trop jakim powinni podążać scenarzyści. Pewnie można było to rozpisać lepiej ale się nie udało. Nie kibicuję tutaj żadnej postaci a najładniejsze kadry komiksu to te w których Etien przerysowuje niemalże ujęcia z kanonicznych albumów autorstwa Rosińskiego. I ostatnio kadr na całą stronę. O reszcie najlepiej zapomnieć bo jest gorzej niż w "Ruchomych Miastach". 4/10

[Popiel]

Mam ostatnio troche mniej czasu na czytanie*, ale postanowilem siegnac (sam nie wiem, ktory to juz raz) po jedna z moich absolutnie ulubionych serii ever – Criminal. Wracam do niej cyklicznie, srednio co dwa, trzy lata, i to jest dla mnie okres idealny: pamietam ogolny zarys, ale kazda historia wciaz potrafi mnie zaskoczyc, jakbym czytal ja po raz pierwszy.

Bo to jest taka seria, nie wiem, z czego to wynika. Kupiłem dwa pierwsze tomy kilkanaście lat temu z Amazona. Przeczytałem. Wyszedł trzeci po jakimś czasie. Powtórzyłem pierwsze dwa przed tym trzecim. Potem czwarty - podobna historia. I z kolejnymi. "Cowarda" i "Lawlessa" czytałem w oryginale po kilka razy, przy okazji powtórek. I za każdym razem wchodzą mi te opowieści doskonale.

A potem wyszła polska edycja. I - kurde - znów to samo. Po kilka razy każdy.

Uwielbiam "Criminala". Opus magnum duetu Brubaker/Phillips. A z dziedziny crime/noir na najwyższym miejscu podium obok "Skalpa" (podobnie powtarzałem pierwsze zeszyty w miarę wychodzenia kolejnych) i "Stray Bullets". Moje top 3 wszech czasów.

[Gustavus_tG]

*Przylansuje sie - tu jest powod, dla ktorego ostatnio czytam mniej. Bohater komiksow Jasona, w wersji live.

Spoiler: PokażUkryj

Superancki Moja goldenka zawsze jest happy jak sięgam do regału po komiks bo wie, że teraz pan jej nigdzie nie ucieknie i będzie mizianko

[elesshar]

Dołączę się do zachwytów nad Criminal. Z racji zbliżającego się serialu wreszcie wziąłem się za czytanie i mam za sobą pierwszy tom z historiami o Leo Pattersonie i Tracym Lawlessie, tj. Tchórz/Lawless. I co tu dużo mówić - mógłbym się tylko podpisać po tym, co napisali @donT i @Popiel. Miałem ogromne oczekiwania, słyszałem, że to najlepsze, co zrobili Brubaker i Phillips i się nie zawiodłem, patrząc przynajmniej na ten pierwszy tom. Arcydzieło.

Brubaker już w Śpiochu świetnie kreował targanego różnymi emocjami i mającego swoje tajemnice Holdena Carvera, ale to, co zrobił z postaciami Pattersona, czy starszego z braci Lawless... Coś fantastycznego. Odkrywanie kolejnych warstw ich historii - czemu Leo ucieka po swoich robotach, czemu Tracy trafił do wojska i czego dowiaduje się o swoim bracie - jest gorzkie, ponure, fatalistyczne, do bólu życiowe. Rzadko mi się zdarza czytać poszczególne historie "na raz", ale w tym przypadku tak było. Imponujące jest też, jak w świecie Bay City scenarzyście udaje się za pomocą paru dialogów zarysować drugo czy trzecioplanowych bohaterów. Coś, co w takim Incognito potrafiło budzić poczucie niedosytu, w ogóle nie istnieje w pierwszym tomie Criminal i bohaterach jak Nelson, czy Gray. Gigantyczna w tym też zasługa rysunków Phillipsa i kolorów Staplesa, które idealnie oddają szarzyznę i beznadzieję tego świata. Jeszcze druga historia - Lawless - miło (jakkowiek to brzmi) wpisała mi się w obecny czas, bo w końcu opowiada historię napadu, który ma odbyć się w Wigilię.

Nie jest to też "zwykły" kryminał, gdyż sporo tutaj jest o grzechach ojców, porzucaniu rodziny, uleganiu pokusom i to nie tylko tym kobiecym. Co prawda jest tu pewien "recykling" motywów Brubakera, bo jest femme fatale, wnikanie w konkretną grupę przestępców, czy ukryta tożsamość, ale tutaj widać, że wspiął się na potencjalnie swój szczyt pod względem ich wykorzystania. A do tego wie, jak pilnować tempa opowiadanej historii, nie przesadzić z akcją, bądź zaserwować zwrot akcji w odpowiednim miejscu. Byłem jak zaczarowany w trakcie czytania i bez wątpienia stawiam na pierwszym miejscu, jeśli chodzi o współpracę duetu Brubaker&Phillips. Śpioch spada na drugie, dalej Sceny zbrodni. A za jakiś czas zobaczymy po całościowej lekturze tej serii i innych pozycji.

A w trakcie świątecznej przerwy planuję skończyć napoczęte Fatale i Batmana: Pogromcę sprawiedliwości (pierwszy tom bardzo mi się spodobał)

[death_bird]

Miałem się nie odzywać, ale teraz nie wiem czy w trakcie przerwy świątecznej nie powtórzę sobie...
To jest najlepsze co Brubaker stworzył poza bańką SH i jak dla mnie każdy inny jego tytuł wydaje się być w jakimś zakresie wariacją nt "Criminal"; w sumie to w pewnym momencie Bru zaczyna sprawiać wrażenie jakby innymi tytułami napoczynał własny ogon.
Przy czym "Fatale" czyta się bardzo dobrze.

P.S. @elesshar - a "Skalp" czytałeś?

[elesshar]

Nie, jeszcze nie. Stoi na półce, czeka i kusi regularnie. Chcę jednak skończyć to, co pozaczynane, żeby to też ogarnąć w miarę szybko, bo czuję, że totalnie moje klimaty.

[death_bird]

Dajesz leżakować dobrym tytułom. 
Podejrzewam, że może dojść do niezgody w kontekście takiego stwierdzenia, ale jak dla mnie pod względem klimatu "Skalp" to trochę taki "Criminal" na sterydach.

[Death]

Z Criminal to najbardziej lubię tę historię jak ojciec podróżuje z synem, który się zaprzyjaźnia z dziewczyną z pewnego małego miasteczka. Chodzą razem do antykwariatu i czytają komiksy. Uważam, że ta konkretna opowieść to małe arcydzieło. Ma bardzo smutne zakończenie, kiedy młody zrywa kontakt z dziewczyną i widać, że nie ma już dla niego odwrotu. Przeszedł na złą stronę mocy, tam gdzie ojciec.

[donT]

Ja najbardziej lubie tom 3 - The Dead and The Dying czyli historie "zwiazku" Jake'a Browna i Danici. To bardzo przygnebiajaca lektura, ale Brubaker sprytnie bawi sie tu struktura opowiesci oraz chronolgia wydarzen jak rowniez dobitnie udowania, ze potrafi jak malo kto potrafi pisac historie bez sentymentu, bez wybielania, mroczne i coz... bardzo zyciowe.

[bababatman]

Starman Compendium vol. 1 i vol. 2

Postać Starmana była dla mnie całkowicie anonimowa. Po komiks sięgnąłem bardziej na podstawie opinii innych czytelników. Dzieło Robinsona było wielokrotnie wymieniane jako jeden z najlepszych runów w historii DC. Z tego powodu postanowiłem w końcu skonfrontować się z tym komiksem.

Zacznę od tego, że Starman to kapitalna lektura. Całość zaczyna się od tragicznego momentu, w którym osoba pełniąca funkcję tego bohatera, a jednocześnie obrońcy miasta Opal City, zostaje zabita. W jego rolę wcielić się musi Jack Knight, brat zmarłego herosa. Bohater to raczej typ lekkoducha, którego nie interesowało superbohaterstwo. Z dnia na dzień musi zmierzyć się ze swoim dziedzictwem i nauczyć się, jak być bohaterem.

Komiks opowiada przede wszystkim o drodze Jacka — jego relacji ze zmarłym bratem i ojcem, o dojrzewaniu oraz poszukiwaniu własnej tożsamości. Na swojej drodze spotyka zarówno przyjaciół, jak i wrogów, a jego działalność szybko wykracza poza granice Opal City. W pewnym momencie trafia nawet w kosmos, gdzie przeżywa serię niezwykłych przygód. Bardzo szybko polubiłem Jacka, jego ojca oraz całe grono postaci drugoplanowych, które nadają tej historii wyjątkowego charakteru.

Cały run liczy prawie 3000 stron i oczywiście zdarzyły się momenty, w których odczuwałem zmęczenie i nudę, ale było też kilka zeszytów, które oceniłbym na 10/10. Najbardziej podobały mi się momenty, w których Jack spotykał się ze swoim zmarłym bratem oraz odbywał wzruszające i pełne szacunku rozmowy ze swoim ojcem. W jednym zeszycie pomaga bezdomnemu przebra­nemu za Świętego Mikołaja i na koniec zaprasza go do domu na wigilię. Spotyka Batmana, walczy z nazistami u boku Hellboya, a w chwili rozpaczy po stracie bardzo bliskiej mu osoby pociesza go sam Superman.

Na osobne wyróżnienie zasługuje strona graficzna. Największe wrażenie zrobiły na mnie prace Tony’ego Harrisa, którego styl buduje lekko gotycki, momentami neo-noirowy klimat. To dla mnie prawdziwe odkrycie i z pewnością sięgnę po inne komiksy rysowane przez tego artystę. Bardzo dobrze wypada również Peter Snejberg — jego rysunki są dynamiczne i efektowne, choć nieco mniej trafiają w mój gust niż prace Harrisa. Ogólnie rzecz biorąc, Starman imponuje wizualnie i prezentuje bardzo wysoki poziom graficzny.

Podsumowując, jestem niezwykle zadowolony z lektury. Towarzyszenie Jackowi Knightowi w jego drodze — pełnej przygód, emocji i rozwoju — było prawdziwą przyjemnością. Podobnie jak on, zdążyłem zaprzyjaźnić się z wieloma bohaterami, a słodko-gorzkie zakończenie uważam za idealne domknięcie tej historii. Po cichu liczę, że Egmont zdecyduje się wydać Starmana również na polskim rynku.

Ocena: 8,5/10