Pokaż wiadomości
Ta sekcja pozwala Ci zobaczyć wszystkie wiadomości wysłane przez tego użytkownika. Zwróć uwagę, że możesz widzieć tylko wiadomości wysłane w działach do których masz aktualnie dostęp.
W październiku Centrala wyda kolejny (po Nokturnach) tytuł nominowany do Harvey Awards 2026 w kategorii Najlepszy komiks międzynarodowy. Tym razem jest to horror Walicho autorstwa Sole Otero.
Następne wznowienia (wstępnie już potwierdzone) to Johnny Freak oraz Partia ze Śmiercią. W kolorze, format Tore I z nowym przekładem. Johnny w kolorze wygląda super. Partia ze śmiercią to jeden z moich ulubionych klasyków, m w kilku wydaniach ale w kolorze akurat nie więc się dość cieszę.
To ja tylko napiszę, że miałem podobną sytuację ze SPA. Kupiłem zaraz po premierze zachęcony tematyką i ogólnymi informacjami. Przeczytałem i doszedłem do wniosku, że chyba nie tego się spodziewałem, po czym sprzedałem komiks na VintedAle te kadry, podskórne napięcie, surrealizm, niewiedza, co można znaleźć na kolejnych stronach i takie totalne WTF chodziły za mną dzień w dzień. Po informacji, że autor będzie na KW, ponownie kupiłem SPA, do tego BIAŁE VOLVO i totalnie się zauroczyłem obydwiema historiami. Wydaje mi się więc, że to kwestia oczekiwań - jeżeli nastawimy się na na naprawdę odklejoną historię i mnóstwo totalnie odjechanych kadrów/momentów oraz nie będziemy szukali ciągu przyczynowo-skutkowego w tych opowieściach, to jest duża szansa, że odbiór będzie naprawdę pozytywny. Zresztą autor osobiście potwierdził, że rzadko pisze te historie od początku do końca, wrzucając po prostu swoje pomysły w trakcie rysowania.
"Znam cię” Michaela DeForge’a to bez wątpienia komiks, który zrobił na mnie największe wrażenie w ubiegłym roku. Zachwycił mnie przede wszystkim swoją nowatorską stroną wizualną – autor w niezwykle umiejętny sposób przedstawił świat znajdujący się w nieustannym ruchu i ciągłej przemianie. Równie mocno działa jednak warstwa fabularna: inteligentna, skłaniająca do refleksji i stawiająca wiele pytań o nas samych w otaczającej nas rzeczywistości. Po lekturze byłem pod tak dużym wrażeniem, że po wielu latach przerwy wybrałem się na MFKiG, by spotkać autora i zdobyć wymarzony wrys. Rozmawiałem o „Znam cię” tak często ze swoją partnerką, że na urodziny dostałem od niej dwa kolejne albumy DeForge’a.
„Heaven No Hell” to zbiór osiemnastu, przeważnie krótkich opowieści. Już pierwsza z nich, „Roleplay”, w przewrotny sposób rozprawia się z popularnym powiedzeniem: „Kochaj to, co robisz, a nie przepracujesz ani jednego dnia w swoim życiu”. Historia jest jednocześnie makabryczna i zabawna, dzięki czemu świetnie otwiera cały tom. W zbiorze znajdziemy również opowieść o parze, która dzięki specjalnej aplikacji może zobaczyć, jak będzie wyglądało ich przyszłe dziecko. Konsekwencje tego odkrycia okazują się jednak niepokojące. Na mnie największe wrażenie zrobiła jednak historia „My Darling Astronaut”, śledząca losy dwójki kosmicznych rozbitków dryfujących w szalupie ratunkowej. Narratorką jest kobieta zakochana w swoim towarzyszu niedoli. Zastanawia się, jak zagaić rozmowę, podziwia jego urodę i rozmyśla o tym, czy jej partner również przeżył katastrofę. W pewnym momencie mężczyzna musi opuścić szalupę, by naprawić uszkodzony statek. Wychodzi więc w skafandrze w kosmos, ale wskutek niefortunnego wydarzenia nie jest już w stanie wrócić na pokład. Pozostaje mu jedynie bezradnie ciągnąć się za statkiem i czekać na śmierć.
Ku mojemu zaskoczeniu ta historia bardzo mocno mnie poruszyła. Odczytałem ją jako metaforę postępującej znieczulicy, do której coraz bardziej przywykamy. Nieustannie oglądamy przerażające obrazy, które po chwili ustępują miejsca kolejnym bodźcom. Doskonale widać to choćby w rolkach na ig: zabawne filmiki ze zwierzętami, memy, chwilę później ludobójstwo w Palestynie lub Sudanie, a zaraz potem znów ogłupiacze. Na początku takie wiadomości nas szokują. Czujemy złość, bezradność, chcemy pomóc. Z czasem jednak świat zdaje się przechodzić nad nimi do porządku dziennego, a my wracamy do codziennych zajęć.
Podobny proces przechodzi bohaterka „My Darling Astronaut”. Początkowo jest całkowicie pochłonięta fascynacją drugim człowiekiem, do tego stopnia, że byłaby gotowa zdradzić swojego partnera. Gdy dochodzi do tragedii, próbuje pomóc, ale tylko przez chwilę. Później pojawia się wyparcie, a nawet irytacja – mężczyzna wciąż podąża za nią tworząc u niej wyrzuty sumienia.
Michael DeForge nie tworzy łatwych komiksów. Już sama warstwa wizualna bywa abstrakcyjna i wymaga od czytelnika większego zaangażowania. Również fabularnie autor nie idzie na skróty – w niezwykle celny sposób analizuje współczesny świat, a jego obserwacje rzadko należą do optymistycznych. To twórczość, która zmusza do myślenia i zachęca do interpretacji. Choć może nie brzmi to jak najbardziej rozrywkowa propozycja, gorąco zachęcam do sięgnięcia po komiksy DeForge’a. Dla mnie to prawdziwy powiew świeżości w ukochanym medium. Jeśli jeszcze nie znacie jego twórczości, zacznijcie od „Znam cię” wydanego przez Kultura Gniewu. Będą to świetnie wydane pieniądze i może pozwolą na wydanie kolejnych jego komiksów po polsku.
Ja tam komiksy Pedrosy biore w ciemno, Jeszcze się nie zawiodłem, chociaż "Złoty wiek" wszedł mi najmniej.
Dobra pal licho tą mangę. TU i twoje życzenie jest dla mnie rozkazem to nie mangi. I nie są to tanie komiksy. 104 i 149zł. Ten papier to jest skandal za tą cenę.
No był Podolec w Komiksiarni. GIK nie liczę, bo to festiwal. Miałem na myśli właśnie takie trasy objazdowe. Bardzo rzadko ktoś tutaj przyjeżdża, a nawet wcale, bo jedna jaskółka wiosny nie czyni. O! Ładnych parę lat temu w Rondzie Sztuki był Butenko.
Szkoda, że na tak dużym Śląsku nie ma partnerów do komiksów...
Chris Ware i jego "Jimmy Corrigan" od Timofa się nie zgadzają z tą tezą.
Również niedawno przeczytałem. Był na liście w bibliotece, ale idąc na spotkanie z autorką kupiłem ostatni egzemplarz w okolicznej księgarni (nawet mam wrys nie chwaląc się wcale). I też stoi u mnie w hierarchii bardzo wysoko, a właściwie na samym topie.
Natomiast nie wiem, czy zyska szerszy rozgłos. Już parę lat minęło od publikacji. Aż zerknąłem, że w Polsce pierwsze wydanie było w 2021 roku, a w naszym głosowaniu Trawa zajęła 23 miejsce (to jako ciekawostka, a nie argument). I temat jest trochę mniej znany, żeby się jakoś przebić szerzej.
Niemniej jednak, polecam tytuł. Jak również Czekanie tej samej autorki - rzecz o rodzinach rozdzielonych na dziesięciolecia wskutek wojny koreańskiej.
Czekam też na Jimmy Corrigan, a czy był zapowiadany Building Stories?
